شماره ۱۲ - به نام آنکه روان آفرید تن ها را

به نام آنکه روان آفرید تن ها را
زبان نهاد به کام از کرم دهن ها را ۱

دهان و کام و زبانی به کار برد و در او
به لطف تعبیه فرمود این سخن ها را ۲

صلای عشق به عشاق زد ز پرده ی شور
پر از خروش و فغان ساخت انجمن ها را ۳

زچرخ در گذرد تا سرو بلبل و سار
فزود فرهی از سرو وگل چمن ها را ۴

نهاد در کف ترکان مست ز ابرو تیغ
که خفته در دل خون بنگر دیدن ها را ۵

نگاشت بر رخ خوبان زخط نقوش شگرف
که دل به چاه فتنه ها فتد و فتن ها را ۶

سپاه غمزه به چشم سیه سپرد و شکست
به صرف نیم نظر قلب صف شکن ها را ۷

عذار گل بدنان را لباس نسرین دوخت
که لاله گون کند از خون دل کفن ها را ۸

اسیر زلف پریشان شوند تا جمعی
قرار داد به موی بتان شکن ها را ۹

به قد سیم بران از حریر حسن برید
قبای ناز و قباکرد پیرهن ها را ۱۰

صفایی از صفت تنهای خصم جان نبرد
مگر تو یار شوی این غریب تنها را ۱۱