شماره ۳۳ - گدای کوی تو کی خواست پادشایی را

گدای کوی تو کی خواست پادشایی را
که پادشایی خود یافت این گدایی را ۱

تو با رقیب و فلک از من انتقام کشید
هزار مایه زیان بود بینوایی را ۲

ز خضر صد رهم ایام عمر افزون است
اگر زعمر شمارم شب جدایی را ۳

نشد به بخت من، آموخت اخترم گویی
ز سخت رویی او رسم سست رایی را ۴

ز خویش رسته و بیگانه گشتم از همه کس
که با تو طرح کنم طرز آشنایی را ۵

به قید زلف تو دل نیز یاد ما نکند
برتو خواند مگر درس بی وفایی را ۶

به پاک بازی من بین که چشم پوشیدم
به یک نگاه تو سی ساله پارسایی را ۷

برآ ز پرده و بیرون بیار تا نکند
ملامت دگران واعظ ریایی را ۸

میان غنچه و نوشین دهانت این یک فرق
بس است کو نتواند سخن سرایی را ۹

ز زخم تیغ تو بر سینه تا قیامت ماند
به دوش منت بسیار مومیایی را ۱۰

چنان پر است به سودای عشق کز تنگی
به جان و دل نبود جای غم صفایی را ۱۱