شماره ۱۶۹ - گفتم آخر ز چه برعهد تو بنیاد نماند

گفتم آخر ز چه برعهد تو بنیاد نماند
گفت یک حرفم از آن عهد وفا یاد نماند ۱

شور سودای تو ای خسرو شیرین دهنان
در جهان ذکری از افسانه فرهاد نماند ۲

بنده ی طره ی دلبند تو کاندر همه شهر
به غلط هرگز از او گردنی آزاد نماند ۳

تا تو زنار سر زلف فکندی بر دوش
ساکن کعبه به کف سبحه ی اوراد نماند ۴

هر کجا پادشه حسن تو زد نوبت عشق
دل خیلی به خیال غم او شاد نماند ۵

تا به سرو و سمنت دیده فرو دوخت نظر
در نظر نام و نشان از گل و شمشاد نماند ۶

شد رقم نقش وجود تو چو بر لوح شهود
جفت بیرنگ تو در صفحه ی ایجاد نماند ۷

آنچه ره داشت در امکان همه زیباتر ازین
صنعتی در قلم قدرت استاد نماند ۸

نه لب از ناله به آرامش دل گشته خروش
بی تو از گریه مرا فرصت فریاد نماند ۹

در جدایی همه گویند کنم کسب شکیب
غافل از آنکه مرا صبر خداداد نماند ۱۰

کی فراموش کند از تو صفایی حاشا
تا تو در خاطری از خویشتنم یاد نماند ۱۱