شماره ۲۴۷ - گرفتم چون تو سروی را قبا پوش

گرفتم چون تو سروی را قبا پوش
چه حاصل کی مرا گنجد در آغوش ۱

مرا باید مهی سیمین حمایل
مرا زیبد بتی زرین سر آغوش ۲

غزل خوان لعبتی ماهی سخن سنج
بتی طیبت سرا سروی قدح نوش ۳

حیا پرور جفا گاهی ریاکار
نواگستر ولاکیشی وفا کوش ۴

خداگویی هوا سوزی صفا ساز
رضا جویی عطا بخشی خطا پوش ۵

چه نسبت مار را با آن سر زلف
چه قیمت ماه را با آن بناگوش ۶

کجا مار اینقدر مولد دلاویز
کجا ماه این چنین پوید زره پوش ۷

چه خون ها خوردم از حسرت که یکدم
بنوشم جرعه ای زان چشمه ی نوش ۸

دل از تاب رخت جوشد خدا را
به آب لب فرو بنشانش از جوش ۹

فغان از مدعی باز آی کامشب
سخن ها دارمت با لعل خاموش ۱۰

نگویم یاد من کن گاه و بیگاه
به عمد از خاطرم ناور فراموش ۱۱

بطی پیمود عشقت بر صفایی
که ناید تا قیامت بر سر هوش ۱۲