بند ۹۲ - ای طایف حریم تو اعیان کاینات

ای طایف حریم تو اعیان کاینات
ذرات ملک زایر کوی تو از جهات ۱

تو گشته زیر خاک و من اسوده بر زمین
ما را هلاک در همه حالت به از حیات ۲

ما را ز داغ خود زدی آتش به دلی ولی
تا بخشی از شکنجه جاویدمان نجات ۳

سودند سر به تیغ اعادی مجاهدینت
دادند تن به قید اسیری مخدرات ۴

بودند ای عجب همه با این گنه هنوز
دارنده ی صیام و گزارنده ی صلات ۵

با قصد قتل و غارت حق چیست حال کس
صد قرن اگر نماز کند یا دهد زکات ۶

با دعوت امام مبین دعوی یزید
فرقان حق کجا و کجا آن مزخرفات ۷

باطل نایستد بر حق نیست مشتبه
آن ترهات سست بدین طرفه محکمات ۸

این صید زار خسته ی بشکسته بال و پر
از آشیان فتاده ی سرگشته در فلات ۹

تر کردی ار کست به یکی جام کام خشک ما
یک غرقه بیش کم نشدی بالله از فرات ۱۰

شد راست دود و خیمه ی گردون سیاه کرد
ز آن آتشی که خصم زدت در سرادقات ۱۱

گشتند دراقامه ی سوگ تو متفق
از صدر بزم صومعه تا صف سومنات ۱۲

برخاست شور و لوله از کعبه تا کنشت
ارباب کفر و دین همه بنشسته در عزات ۱۳

هم وحش و طیر غم زده در محنت تو محو
هم جن و انس دل شده در ماتم تو مات ۱۴
درباره ی تو هر که کند بیش و کم ستم ۱۵
کیفر ز هفت دوزخش افزون بود نه کم ۱۶