شماره ۴۴۰ - چه شد که مه بریدی وعهد بشکستی

چه شد که مه بریدی وعهد بشکستی
مرا به بند ببستی خود از میان جستی ۱

زنی به ساغر ما سنگ و بر رخ ما چنگ
تو را به ما سر جنگ است یا که بدمستی ۲

گناه سستی بخت من است بسکه چنین
توسخت دل دل آزرده مرا خستی ۳

من آنچه گفتم وگویم خلاف نیست در آن
تو هر چه عهد ببستی نبسته بشکستی ۴

توچون به چشم ودلت نیست بخشش وهمت
اگر به دولت قارون رسی تهی دستی ۵

مگر نه ما و تو را راه مرگ در پیش است
بگیر توشه ای از بهر راه تا هستی ۶

دلا که گفته نهی نام خود بلند اقبال
تو کاین چنین ز غم هجر آن صنم پستی ۷