بخش ۱۰ - دراحسان به خلق

کن احسان که انسان عبیدت شود
اگر روز قتل است عیدت شود ۱

به احسان توان خلق رابنده کرد
به احسان توان مرده را زنده کرد ۲

که بی جان بود آنکه را نیست نان
بلی مرده است آنکه رانیست جان ۳

بده نان که البته از نان دهی
رسد روزگارت به فرماندهی ۴

خوشا حال آنان که نان ده شدند
به هر ناتوانی توان ده شدند ۵

شدندی به افتادگان دستگیر
نمودندی احسان به برنا و پیر ۶

ترش رو نگشتند از سائلی
به تلخی نکردند خون در دلی ۷

به شیرین زبانی وجود و کرم
نمودند فارغ دلی را زغم ۸

بدادند آسودگی خلق را
رهاندند ز آلودگی خلق را ۹

کس ار هست نان ده علی ولی است
که تقسیم روزی به دست علی است ۱۰

نه تنها همی نان ده آمد علی
به امر خدا جان ده آمد علی ۱۱