بخش ۱۱ - فی التنبیه

مپندار جسم تو چون خاک شد
زلوح جهان اسم تو پاک شد ۱

مپندار چون رفتی از اینجهان
نمانددگر از تونام ونشان ۲

تو را پایه هر جاست برتر شود
توراجا به گلگشت دیگر شود ۳

نگوئی چومردی فنا میشوی
که لابودی و باز لا میشوی ۴

خدا را بسی عالم است ای پسر
که هریک زهر یک بود خوبتر ۵

در آنها دهد سیر بر بندگان
چو ازرفتگان وچوز آیندگان ۶

نه بشنیده گوشم دوچشمم بدید
که شدکرمکی پشه از جا پرید ۷

چو آنکرم شد پشه زامر خدا
شد از عالم آب سوی هوا ۸

مخواه اندرین گفته از من دلیل
که بسیار میباشد از این قبیل ۹

توهم عالمی داشتی در شکم
که میبود قوت توآن دم زدم ۱۰

کنون اندرین عالمت گشته جا
ببین تا برندت از اینجا کجا ۱۱