هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و توصیفی است که با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، احساسات عاشقانه و زیباییهای معشوق را به تصویر میکشد. شاعر از عناصری مانند شکر، گل، شمشاد، و آئینه برای توصیف معشوق استفاده کرده و احساسات خود را با زبانی شاعرانه بیان میکند.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، زبان و سبک آن بیشتر مناسب افراد با دانش ادبی متوسط به بالا است.
شماره ۱۱۳ - پیشانی ناز او از موج نگه چین بست
پیشانی ناز او از موج نگه چین بست
مژگان ستم برخاست ابروی کمر کین بست ۱
چشم به عتاب آمد خونم به تغافل ریخت
شمشاد خرامانش در پای نگارین بست ۲
از داغ سراپایم انگشت نما گردید
زآئینه سیمایش ملک دلم آئین بست ۳
گلزار تماشا گشت هر جا که اقامت کرد
گلدسته رعنایی از رشته تمکین بست ۴
خوبان ز شکر خندش در شهد فرو رفتند
لبهای شکرریزان از خنده شیرین بست ۵
مانند گل آن سید از خار کند بستر
آسایش خود هر کس با جامه رنگین بست! ۶
مژگان ستم برخاست ابروی کمر کین بست ۱
چشم به عتاب آمد خونم به تغافل ریخت
شمشاد خرامانش در پای نگارین بست ۲
از داغ سراپایم انگشت نما گردید
زآئینه سیمایش ملک دلم آئین بست ۳
گلزار تماشا گشت هر جا که اقامت کرد
گلدسته رعنایی از رشته تمکین بست ۴
خوبان ز شکر خندش در شهد فرو رفتند
لبهای شکرریزان از خنده شیرین بست ۵
مانند گل آن سید از خار کند بستر
آسایش خود هر کس با جامه رنگین بست! ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۱۷۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۲ - بر گلویم تیغ خون افشان چو آب کوثر است
گوهر بعدی:شماره ۱۱۴ - دل مرا با داغ آن ناآشنا پیچیده است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
