هوش مصنوعی: این متن شعری است که مضامین عرفانی، اخلاقی و اجتماعی را در بر می‌گیرد. در آن از تصاویر طبیعی مانند سیل و دریا، و نمادهای عرفانی مانند بحر عشق و دیوار استفاده شده است. همچنین به موضوعاتی مانند تواضع، طمع، هنر و رزق اشاره دارد.
رده سنی: 15+ مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در متن برای درک و تجربه نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین برخی از اشارات ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.

شماره ۱۷۱ - از غمت در سینه دل صدنامه انشا می کند

از غمت در سینه دل صدنامه انشا می کند
طفل را این شیر در گهواره گویا می کند ۱

شمع را گردنکشی ها کرد خاکستر نشین
پست می گردد سر خود هر که بالا می کند ۲

شیر می گردد برون از کوه بهر کوهکن
رزق خود صاحب هنر از سنگ پیدا می کند ۳

محنت ایام را با گوشه گیران کار نیست
عشرت روی زمین پیوسته عنقا می کند ۴

سایه دیوار خود را هر که اینجا وقف کرد
بر سر خود خانه یی در حشر پیدا می کند ۵

خودنمایی کردن از اهل طمع زیبنده نیست
پیش خم گردنکشی بیهوده مینا می کند ۶

می کند پرواز آغوشم چو قمری از نشاط
هر کجا آن سرو سیمین تن میان وا می کند ۷

سیدا منصور آخر شد فنا در بحر عشق
سیل چون پر زور گردد رو به دریا می کند ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۱۸۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۷۰ - خلوتسرای رضوان کاشانه تو باشد
گوهر بعدی:شماره ۱۷۲ - روزی که دام زلف تو در تاب می شود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.