شماره ۳۸۸ - به کویت از سر خود سجده مقبل نمی دانم

به کویت از سر خود سجده مقبل نمی دانم
به درگاه تو خود را بنده قابل نمی دانم ۱

صف مژگان او زیر و زبر کردست عالم را
به دور نرگس او سحر را باطل نمی دانم ۲

جفاجویی که چون خورشید تیغ او علم نبود
جهان را گر شبیخون آورد قاتل نمی دانم ۳

در و دیوار در فریاد شد از پنبه گوشم
کسی را اینقدر از خویشتن غافل نمی دانم ۴

بپا زنجیر شد یک سوزن بیرشته عیسی را
بلای بدتر از همراه ناقابل نمی دانم ۵

حیات آدمی چون آب دایم رو به ره دارد
که من این کاروان را پای در منزل نمی دانم ۶

گشادی می شود از عشقبازی بسته گیها را
به دستم گر فتد هر عقده یی مشکل نمی دانم ۷

مرا هر چند همچون شمع آن بدخوی می سوزد
تمنای به غیر از سوختن در دل نمی دانم ۸

نباشد سیدا آسایشی در عالم امکان
نظر تا می کنم این دشت را منزل نمی دانم ۹