شماره ۴۴۷ - تلخکامم از دل پر مدعای خویشتن

تلخکامم از دل پر مدعای خویشتن
می خورم زهر از برای آشنای خویشتن ۱

آرزوها بر سرم آورده سودا را به جوش
چند روزی شد نمی یابم هوای خویشتن ۲

نی گریبانی رفو کردم نه چاک دامنی
می زنم بر سینه دست نارسای خویشتن ۳

بالش آسایشی هرگز نمی باشد مرا
می نهم چون شمع شبها سر به پای خویشتن ۴

بر سپند من اگر آتش شبیخون آورد
خوش نمی آید که برخیزم ز جای خویشتن ۵

سرو می آید به استقبالش از باغ مراد
راستی را هر که می سازد عصای خویشتن ۶

گوشه ابروی او مد نظر باشد مرا
کرده ام از شاخ آهو متکای خویشتن ۷

شکوه دارند آستین و دامنم از کوتهی
می کشم شرمندگی از دست و پای خویشتن ۸

خانه ام از صورت هستی غبار خاطر است
می زنم آتش به نقش بوریای خویشتن ۹

اهل حکمت سیدا بیهوش دارو خورده اند
از که می جوید کسی دیگر دوای خویشتن ۱۰