بخش ۴۵۶ - علامه دفع‌الریاء للمجاهد

دگر بشنو علامات ریا را
که بری سر ز اخلاص اژدها را ۱

بکف معیاری ار نبود تو را خاص
ریا را کی توان دانست ز اخلاص ۲

نشانی گویم ار باشد بکارت
که تا منزل نیفتد هیچ بارت ۳

ز نفس ار بری آنسر کز ریا رست
دگر میدان که دولت دولت تست ۴

اگر دلق تو گردید از ریا پاک
دگر در ره مدار از نفس دون باک ۵

که او را نیست دیگر دست و پائی
همه زورش بتن بود از ریائی ۶

یکی بنگر که فاعل غیر حق نیست
صباحت خوش جز از رب الفلق نیست ۷

تمام خلق محتاج و فقیرند
تو را کی در شدائد دستگیرند ۸

یکی بنگر که یک عیب ار که خلقت
ببینند از جفا در ند دلقت ۹

بستارالعیوبی دل توان داشت
که یک عمری عیوبت را نهان داشت ۱۰

بعلام الغیوبی جان توان داد
که عمری پرده پوشید و امان داد ۱۱

غرض دانی ز خلق ار حاصلی نیست
تو را با خلق این روی و ریا چیست ۱۲

خیال از خلق و خود یکباره بردار
دل از بیچارگی و چاره بردار ۱۳

اگر جنبی ز جا جنبده نیست
بجز حق هر چه بینی زنده نیست ۱۴

همه بادند خلق و نقش حمام
تو بهر صید بادی هشته دام ۱۵

چو فارغ گردی از شید و ریا تو
نداری هیچ بر کف جز هوا تو ۱۶

عمل را کن ز بهرد وست خالص
نباشد لایق او فعل ناقص ۱۷

نه ناقص بلکه بس معیوب و مغشوش
که برداری ز رویش گر که سرپوش ۱۸

گریزی و زنی بس بر سر از خبط
بصندوق آنچه عمری کرده ضبط ۱۹