شماره ۴۴ - عید صیام آمد، موسم نوبهار هم

عید صیام آمد، موسم نوبهار هم
وصل نگار باید و باده خوشگوار هم ۱

یار سپاه غمزه را چون به در آرد از حجاب
لشکر صد پیاده را بشکند و سوار هم ۲

چشم تو کشت خلق را، رحم کن ای نگار من
ورچه وفا نمی کنی ظلم روا مدار هم ۳

روز شمار بندگان دلبر شوخ دیده ام
از کرم این شکسته را بنده خود شمار هم ۴

زلف و رخ تو برد وه در شب و روز ای صنم
خواب ز دیده من و از دل و جان قرار هم ۵

نالم از آن که این زمان هست من شکسته را
سینه جراحت از غم و دیده اشکبار هم ۶

ای دل اگر تو عاقلی رغم همه منازعان
باده به چنگ آور و ساقی گلعذار هم ۷

غیر خیال او مرا نیست به کنج صومعه
در سر و کار عشق شد حاصل کار و بار هم ۸

صوفی مستمند را آمده پیش، چون کند
پیری و عشق و مفلسی محنت روزگار هم ۹