بخش ۹۷ - تا بدین غایت که رفت از من نیامد هیچ کار

تا بدین غایت که رفت از من نیامد هیچ کار
راستی باید، نه بازی صرف کردم روزگار ۱
در جواب او ۲

بهر بغرا در جهان هر کس نهد دیگی به بار
یارب این توفیق را گردان رفیق، ای کردگار ۳

کی بود یارب که در دستم فتد بریانیی
تا من تنها بر آرم از دل و جانش دمار ۴

تا که بریانهای فربه چون به چنگ افتد مرا
بهر کنگر ماس باشد در دل من خوار خوار ۵

فی المثل در معده ام گر جا نماند یک نفس
همچنان با صحن بغرا دل بود امیدوار ۶

بعد مرگم ای که خواهی داد حلوائی به کس
هم به من ده این زمان اکنون که هستم در دیار ۷

کارم از یک کاسه بغرا نمی گردد تمام
باری از دفع ضرورت کمترینه دو تغار ۸

چون ندارد صوفی مسکین به غیر اشتها
می گذارد این سخنها را به عالم یادگار ۹