بخش ۱۰۷ - کسی که دیده بود آن نگار را رقاص

کسی که دیده بود آن نگار را رقاص
عجب مدار که گردد ز درد غصه خلاص ۱
در جواب او ۲

به صحن دیگ چو بغرای میده شد رقاص
کسی که دید ز اندوه جوع گشت خلاص ۳

درست قلیه و بغرا صدف به چنگ آور
به بحر کاسه هر آن دست گر شود رقاص ۴

اگر چه دعوت عام است لیک پندارم
که این برنج برای من است خاص الخاص ۵

پنیرتر اگر امروز آب شد سهل است
ظهور، باطن هر چیز می شود به خواص ۶

ببرده است دلم را جمال بریانی
من شکسته همو را همی برم به خواص ۷

به دعوتی که ببینم به آخرش حلوا
هزار فاتحه بخشم در آن دم از اخلاص ۸

به هر کجا که شمیم برنج را شنود
رود ز صومعه صوفی به آن طرف رقاص ۹