بخش ۱۵ - نامه پنجم

باز چو مسکین بشنید این سخن
نال برآورد تو عیبش مکن ۱

هر که گرفتار غم یار شد
ناله او روز و شبان زار شد ۲

دیده پر از آب و دلی پر زنار
گر بکشد آه، تو معذور دار ۳

آه ز عشق تو چها می کشم
روز و شبان درد و بلا می کشم ۴

دل که ز عشق تو پر از آتش است
بر من بیچاره به غایت خوش است ۵

درد تو بهتر ز دوای دگر
نیست مرا جز تو هوای دگر ۶

ماهرخا تا به تنم جان بود
درد توام مایه درمان بود ۷

نام تو اوراد زبان من است
درد تو هم صحبت جان من است ۸

من به فراق تو گرفتم قرار
دیده نهادم به ره انتظار ۹

شاد رقیب و من مسکین به غم
آتش دل می زند اکنون علم ۱۰

هر چه کنی من بکشم ای حبیب
از تو درین درد و بلا با نصیب ۱۱

لیک ترا نیک نیاید، مکن
از من دلسوخته بشنو سخن ۱۲

آرزوی روی تو دارم همین
ماهرخا در همه روی زمین ۱۳

عاشقم و بی کس و بی اعتبار
سینه فرسوده پر از درد یار ۱۴

رحم نیاید صنما بر منت
روز جزا دست من و دامنت ۱۵

دل ز من خسته ربودی نهان
آه چه سازم، چه کنم این زمان ۱۶

گر ز فراق تو بر آرم نفیر
بر من مسکین پریشان مگیر ۱۷

صوفی اگر ناله کند همچو نی
ای بت عیار مکن عیب وی ۱۸

خسته ز در دست که نالد بسی
تا نکشد، نیز چه داند کسی ۱۹