قصیده ۲۰۵ - فریاد به لااله الا هو

فریاد به لااله الا هو
زین بی‌معنی زمانهٔ بدخو ۱

زین دهر، چو من، تو چون نمی‌ترسی؟
بی‌باک منم، چه ظن بری، یا تو؟ ۲

زین قبه که خواهران انباغی
هستند درو چهار هم زانو ۳

زین فاحشه گنده‌پیر زاینده
بنشسته میان نیلگون کندو ۴

زین دیو وفا طمع چه می‌داری؟
هرگز جوید کس از عدو دارو؟ ۵

همواره حذر کن ار خرد داری
تو همچو من از طبیب باباهو ۶

در دست زمان سپید شد زاغت
کس زاغ سپید کرد جز جادو؟ ۷

جادوی زمانه را یکی پر است
زین سوش سیه، سپید دیگر سو ۸

زین سوی پرش بدان همی گردی
وز حرص رطب همی خوری مازو ۹

هرچند مهار خلق بگرفتند
امروز تگین و ایللک و یپغو ۱۰

نومید مشو ز رحمت یزدان
سبحانک لا اله الا هو ۱۱

بر شو ز هنر به عالم علوی
زین عالم پر عوار پر آهو ۱۲

بنگر که صدف ز قطرهٔ باران
در بحر چگونه می‌کند لولو ۱۳

از دیو کند فریشته نفسی
که‌ش عقل همی قوی کند بازو ۱۴

نشنوده‌ستی که خاک زر گردد
از ساخته کدخدا و کدبانو؟ ۱۵

وان خوار و درشت خار بی‌معنی
مشک تبتی همی کندش آهو ۱۶

نیکی بگزین و بد به نادان ده
روغن به خرد جدا کن از پینو ۱۷

کز خاک دو تخم می پدید آرد
این خوش خرما و آن ترش لیمو ۱۸

از مرد کمال جوی و خوی خوش
منگر به جمال و صورت نیکو ۱۹

کابرو و مژه عزیزتر باشد
هرچند ازو فزون‌تر است گیسو ۲۰

وز خلق به علم و جاه برتر شو
هرچند بوند با تو هم زانو ۲۱

کز موی سرت عزیزتر باشد
هرچند ازو فروتر است ابرو ۲۲

سوی تو نویدگر فرستادند
بردست زمانه ز افرینش دو ۲۳

یکی سوی دوزخت همی خواند
یکی سوی عز و نعمت مینو ۲۴

هریک به رهیت می‌کشد لیکن
بر شخص پدید ناورد نیرو ۲۵

این با خوی نیک و نعمت و حکمت
اندر راه راست می‌کشد سازو ۲۶

وان جان تو را همی کند تلقین
با کوشش مور گر بزی‌ی راسو ۲۷

برگیر ره بهشت و کوشش کن
کاین نیست رهی محال و نامرجو ۲۸

بنشان زسرت خمار و خود منشین
حیران چو به چنگ باز در تیهو ۲۹

جز پند حکیم و علم کی راند
صفرای جهالت از سرت آلو ۳۰

بی‌حکمت نیست برتر و بهتر
ترک از حبشی و تازی از هندو ۳۱