قصیده ۲۱۰ - ناید هگرز از این یله گو باره

ناید هگرز از این یله گو باره
جز درد و رنج عاقل بیچاره ۱

از سنگ خاره رنج بود حاصل
بی‌عقل مرد سنگ بود خاره ۲

هرگز کس آن ندید که من دیدم
زین بی‌شبان رمه یله گوباره ۳

تا پر خمار بود سرم یکسر
مشفق بدند برمن و غمخواره ۴

واکنون که هشیار شدم، برمن
گشتند مار و کژدم جراره ۵

زیرا که بر پلاس نه خوب آید
بر دوخته ز شوشتری پاره ۶

از عامه خاص هست بسی بتر
زین صعبتر چه باشد پتیاره؟ ۷

چون نار پاره پاره شود حاکم
گر حکم کرد باید بی‌پاره ۸

دزدی است آشکاره که نستاند
جز باغ و حایط و رزو ابکاره ۹

ور ساره دادخواه بدو آید
جز خاکسار ازو نرهد ساره ۱۰

در بلخ ایمن‌اند ز هر شری
می‌خوار و دزد و لوطی و زن‌باره ۱۱

ور دوستدار آل رسولی تو
چون من ز خاندان شوی آواره ۱۲

زیشان برست گبر و بشد یک‌سو
بر دوخته رگو به کتف ساره ۱۳

رست او بدان رگو و نرستم من
بر سر نهاده هژده گزی شاره ۱۴

پس حیلتی ندیدم جز کندن
از خان و مان خویش به یکباره ۱۵

چون شور و جنگ را نبود آلت
حیلت گریز باشد ناچاره ۱۶

آزاد و بنده و پسر و دختر
پیر و جوان و طفل ز گاواره ۱۷

بر دوستی عترت پیغمبر
کردندمان نشانهٔ بیغاره ۱۸

هرگز چنین گروه نزاید نیز
این گنده پیر دهر ستمگاره ۱۹

آن روزگار شد که حکیمان را
توفیق تاج بود و خرد یاره ۲۰

ناگاه باد دنیا مر دین را
در چه فگند از سر پرواره ۲۱

گیتی یکی درخت بد و مردم
او را به سان زیتون همواره ۲۲

رفته‌است پاک روغن از این زیتون
جز دانه نیست مانده و کنجاره ۲۳

امروز کوفتم به پی آنک او دی
می‌داشت طاعتم به سر و تاره ۲۴

سودی نداردت چو فراشوبد
بدخو زمانه، خواهش و نه زاره ۲۵

روزی به سان پیرزنی زنگی
آردت روی پیش چو هر کاره ۲۶

روزی چو تازه دخترکی باشد
رخساره گونه داده به غنجاره ۲۷

دریاست این جهان و درو گردان
این خلق همچو زبزب و طیاره ۲۸

بر دین سپاه جهل کمین دارد
با تیغ و تیر و جوشن آن کاره ۲۹

از جنگ جهل چونکه نمی‌ترسی
وز عقل گرد خود نکشی باره؟ ۳۰