غزل ۹۸ - هرچه با من کنی روا باشد

هرچه با من کنی روا باشد
برگ آزار تو کرا باشد ۱

چون تو در عیش و خرمی باشی
گر نباشد رهی روا باشد ۲

چند گویی که از بلا بگریز
که ره عشق پر بلا باشد ۳

از بلای تو چون توان بگریخت
چون دلم بر تو مبتلا باشد ۴

با بلا و غم تو عرض کنم
گر جهان سر به سر مرا باشد ۵