غزل ۱۱۴ - مرا سر بلندی ز سودای اوست

مرا سر بلندی ز سودای اوست
سری دوست دارم که در پای اوست ۱

مزاج دلم گرم از آن می‌شود
که بر مهر روی دلارای اوست ۲

مرا زیبد ار لاف شاهی زنم
که در سینه گنج تمنای اوست ۳

نیابی در اجزای من دره‌ای
که آن ذره خالی ز سودای اوست ۴

سرم جای شور و تنم جای شوق
لبم جای ذکر و دلم جای اوست ۵

که نزدیک لیلی خبر می‌برد؟
که: مجنون آشفته شیدای اوست ۶

دل اوحدی کی برآید ز بند؟
که در بند زلف سمن سای اوست ۷