غزل ۱۵۴ - سری که دید؟ که در پای دلستانی رفت

سری که دید؟ که در پای دلستانی رفت
دلی، که ترک تنی کرد و پیش جانی رفت؟ ۱

از آن زمان که تو باغ مراد بشکفتی
دگر کسی نشنیدم به بوستانی رفت ۲

هزار نامه سیه شد به وصف صورت تو
هنوز در سخنش مختصر زیانی رفت ۳

کلاه بخت جوان بر سر آن کسی دارد
که دست او چو کمر در چنین میانی رفت ۴

حدیث بوسه رها کن، که در عقیدت من
دریغ نام تو باشد که بر زبانی رفت ۵

مگر به سختی گور از بدن برون آید
وفا و مهر، که در مغز استخوانی رفت ۶

بیا، که شیوهٔ سر باختن به آن برسید
ز دست عشق تو کین جا سری بنانی رفت ۷

به یاد آن قد چون تیر و ابروی چو کمان
گذشت عمر چو تیری که از کمانی رفت ۸

مرا معامله با آن دهان تنگ چه سود؟
که هم ز جانب من گیرد، ارزیابی رفت ۹

دلم نمی‌دهد از دوست بر گرفتن دل
وگر نه مرغ تواند به آشیانی رفت ۱۰

سفر کنیم ز کوی تو عاقبت روزی
اگر به دزد نگویی که: کاروانی رفت ۱۱

رخ از محبت او، اوحدی، نشاید تافت
گرش ز جور و جفا با تو امتحانی رفت ۱۲

سرت به تیغ غمش گر ز تن جدا گردد
دریغ نیست، که در پای مهربانی رفت ۱۳