غزل ۳۵۶ - شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمود

شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمود
چو وقت آمدنم دیر شد بهانه نمود ۱

به خشم رفت و درین گردش زمانم بست
چه رنجها که به من گردش زمانه نمود ۲

گهی ز چشمهٔ جنت مرا شرابی داد
گهی ز آتش دوزخ به من زبانه نمود ۳

چو مرغ خانه گرفتم درین دیار وطن
که این دیار به چشمم چو آشیانه نمود ۴

اگر چه این همه فانیست کور گشت دلم
چنانکه این همه فانیم جاودانه نمود ۵

شبی به مجلس رندان شدم به می خوردن
چه حالها که مرا آن می شبانه نمود! ۶

در آن میانه نشانی ز دوست پرسیدم
مرا معاینه پیری از آن میانه نمود ۷

چو روز شد همه شکر مغان همی گفتم
که این فتوحم از آن بادهٔ مغانه نمود ۸

گناه داشتم، اما چو پیش دوست شدم
به کوی خویشتنم برد وآشیانه نمود ۹

به استانش چو گفتم که: در میان آرم
کرانه کرد و رخ خویشم از کرانه نمود ۱۰

رخش ز دیدهٔ معنی به صورتی دیدم
که صورت دگران بازی و بهانه نمود ۱۱

چو پیش رفتم و گفتم که: من یگانه شدم
به طنز گفت: مرا اوحدی یگانه نمود ۱۲

از آن غزال شنیدم به راستی غزلی
که بر دلم غزل هر کسی ترانه نمود ۱۳