غزل ۵۷۵ - گر ز من جان طلبد دوست، روانی بدهم

گر ز من جان طلبد دوست، روانی بدهم
پیش جانان نبود حیف؟ که جانی بدهم ۱

غلطم، چیست سر و جان و دل و دین و درم؟
زشت باشد که چنین‌ها به چنانی بدهم ۲

دل تنگم، که ازین پیش به هر کس رفتی
بعد ازینش به چنان تنگ دهانی بدهم ۳

جان، که نقدست، بدو بخشم، اگر صبر کند
از برای دل گم گشته ضمانی بدهم ۴

ای که از دست بدادی به سر موی مرا
کافرم، گر سر مویت به جهانی بدهم ۵

اگر آن غمزه و ابرو بفروشی روزی
هر چه دارم به چنان تیر و کمانی بدهم ۶

اوحدی در هوس آن دهن تنگ بسوخت
وز دهانش نتوانم که نشانی بدهم ۷