هوش مصنوعی: این متن شعری است که به زیبایی‌های زندگی، عشق، شراب و موسیقی می‌پردازد و از لذت‌های دنیوی و معنوی سخن می‌گوید. شاعر در این شعر، زیبایی‌های طبیعت، عشق و نوشیدن شراب را ستایش می‌کند و از تبریز به عنوان مکانی دل‌انگیز یاد می‌کند.
رده سنی: 16+ اشاره به مصرف شراب و مفاهیم عاشقانه ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب باشد.

غزل ۱۳۱ - در خنده آن عقیق شکرریز خوشترست

در خنده آن عقیق شکرریز خوشترست
در حلقه آن کمند دلاویز خوشترست

فرهاد را ز شکر شیرین حکایتی
از خسروی ملکت پرویز خوشترست

بر روی خاک تکیه گه دردمند عشق
از خوابگاه اطلس گلریز خوشترست

دیگر حدیث کوثر و سرچشمهٔ حیات
مشنو که بادهٔ طرب انگیز خوشترست

گو پست باش نالهٔ مرغان صبح خیز
لیکن نوای چنگ سحر تیز خوشترست

صبحست خیز کاین نفس از گلشن بهشت
بزم صبوحیان سحرخیز خوشترست

اول بنوش ساغر و وانگه بده شراب
زیرا که بادهٔ شکرآمیز خوشترست

گر دیگران ز میکده پرهیز می‌کنند
ما را خلاف توبه و پرهیز خوشترست

خواجو کنار دجلهٔ بغداد جنتست
لیکن میان خطهٔ تبریز خوشترست
کانال گوهرین در ایتا
۵۹۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۳۰ - بیمار چشم مست تو رنجور خوشترست
گوهر بعدی:غزل ۱۳۲ - زاهد مغرور اگر در کعبه باشد فاجرست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.