هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و غزلی از خواجوی کرمانی است که در آن شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های ظریف، زیبایی معشوق و تأثیر آن بر خود را توصیف می‌کند. او از عناصر طبیعت مانند ماه، خورشید، ریحان، و باران برای مقایسه با معشوق استفاده می‌کند و احساسات عمیق خود را بیان می‌دارد.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است و درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و اصطلاحات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

غزل ۵۷۶ - ای برده عارضت به لطافت ز مه سبق

ای برده عارضت به لطافت ز مه سبق
دل غرق خون دیده ز مهر رخت شفق

خورشید بر زمین زده پیش رخت کلاه
ریحان درآب شسته ز شرم خطت ورق

دینار جسته از زر و رخسار من طلا
وانگاه از درست رخم کرده سکه دق

اشک منست یا می گلرنگ در قدح
یا روی تست یا گل خود روی برطبق

مه را بهیچ وجه نگویم که مثل تست
با جبههٔ پرآبله و روی پر بهق

دانی که چیست قطره باران نوبهار
ابر از حیای دیدهٔ ما می‌کند عرق

من بعد ازین دیار به کشتی گذر کنند
مارا گر آب دیده بماند برین نسق

پیوسته بیتو مردم بحرین چشم من
در باب آب دیده روان می‌کند سبق

خواجو خرد که واضع قانون حکمتست
در پیش منطق تو نیارد زدن نطق
کانال گوهرین در ایتا
۵۲۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۵۷۵ - شمیم باغ بهشتست با نسیم عراق
گوهر بعدی:غزل ۵۷۷ - چو حرفی بخوانی ز طومار عشق
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.