غزل ۱۷۴ - یک روز گل از یاسمن صبح نچیدی

یک روز گل از یاسمن صبح نچیدی
پستان سحر خشک شد از بس نمکیدی ۱

تبخال زد از آه جگر سوز لب صبح
وز دل تو ستمگر دم سردی نکشیدی ۲

صد بار فلک پیرهن خویش قبا کرد
یک بار تو بیدرد گریبان ندریدی ۳

چون بلبل تصویر به یک شاخ نشستی
ز افسردگی از شاخ به شاخی نپریدی ۴

یک صبحدم از دیده سرشکی نفشاندی
از برگ گل خویش گلابی نکشیدی ۵

گردید ز دندان تو دندانه لب جام
یک بار لب خود ز ندامت نگزیدی ۶

ایام خزان چون شوی ای دانه برومند؟
از خاک چو در فصل بهاران ندمیدی ۷

گردید ز دندان تو دندانه لب جام
یک بار لب خود به ندامت نگزیدی ۸

از شوق شکر، مور برآورد پر و بال
صائب تو درین عالم خاکی چه خزیدی؟ ۹