غزل ۴۲۶ - افکن گذر به کلبه ما تا بهم رسد

افکن گذر به کلبه ما تا بهم رسد
از گرد رهگذار تو کحلی برای چشم ۱

گر در وثاق خاک نشینان قدم نهی
سازند خاک پای تو را توتیای چشم ۲

بیرون مرو ز منزل مردم نشین خویش
ای منزل تو منظر نزهت سرای چشم ۳

از مردمی اگر به حجاب ای مراد دل
پیدا کنم برای تو جائی ورای چشم ۴

از چشم آفتاب برآید گر افکنی
پرتو به خانه دلم از غرفه‌های چشم ۵

ناید فرو سرم به فلک گر تو سرفراز
آئی فرو به بارگه دل گشای چشم ۶

بر محتشم گذار فکن کز برای توست
گوهر فشانی مژه‌اش در سرای چشم ۷