هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر عشق و شیفتگی شاعر به معشوق است که با وجود خطرات و بلایای عشق، همچنان مجذوب اوست. شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن میگوید و تأثیر عمیق نگاه او را بر ایمان و دل خود توصیف میکند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم ادبی کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۵۹۴ - مرا حرص نگه هردم به رغبت میبرد جائی
مرا حرص نگه هردم به رغبت میبرد جائی
که هست آفت گمار از غمزه بر من چشم شهلائی ۱
زیاد حور و فکر خلد اگر غافل زیم شاید
که میبینم عجب روئی و میباشم عجب جائی ۲
یکی از عاشقان چشم مردم پرورش میشد
اگر میبود نرگس را چو مردم چشم بینائی ۳
چو ممکن نیست بودن بیبلا بسیار ممنونم
که افکندست عشقم در بلای سرو بالائی ۴
ندانم چون کنم در صحبت او حفظ دین خود
که چشمش میکند تاراج ایمانم به ایمائی ۵
که هست آفت گمار از غمزه بر من چشم شهلائی ۱
زیاد حور و فکر خلد اگر غافل زیم شاید
که میبینم عجب روئی و میباشم عجب جائی ۲
یکی از عاشقان چشم مردم پرورش میشد
اگر میبود نرگس را چو مردم چشم بینائی ۳
چو ممکن نیست بودن بیبلا بسیار ممنونم
که افکندست عشقم در بلای سرو بالائی ۴
ندانم چون کنم در صحبت او حفظ دین خود
که چشمش میکند تاراج ایمانم به ایمائی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۹۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۹۳ - دارم سری پر از شور از طفل کج کلاهی
گوهر بعدی:غزل ۵۹۵ - به جائی امن آرامیده مرغی داشت ماوایی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
