غزل ۲۹۳ - شاهد به کام و شیشه به دست و سبو به دوش

شاهد به کام و شیشه به دست و سبو به دوش
مستانه می‌رسم ز در پیر می‌فروش ۱

خواهی که کام دل ببری لعل وی ببوس
خواهی که نیش غم نخوری جام می بنوش ۲

ماییم و کوی عشق و درونی پر از خراش
ماییم و بزم شوق و دهانی پر از خروش ۳

دانی که داد بلبل شیدا به دست کیست
از دست آن که کرد لب غنچه را خموش ۴

مرغی که می‌پرد به لب بام آن پری
بس طعنه می‌زند پر او بر پر سروش ۵

پند کسی چگونه نیوشم که آن دو لب
از من گرفته‌اند دو گوش سخن‌نیوش ۶

گر چشم فیض داری از آن چشمهٔ کرم
ای دل به سینه خون شو و ای چشم تر به جوش ۷

من والهٔ جمال تو با صد هزار چشم
من بندهٔ خطاب تو با صد هزار گوش ۸

زان باده دوش چشم تو پیموده خلق را
شاید که روز حشر نیاید کسی به هوش ۹

کارم ازین مثلث خاکی به جان رسید
قد برفراز و زلف بیفشان و رخ مپوش ۱۰

بی جهد از آن نرسد هیچ کس به کام
تا هست ممکن تو فروغی به جان به کوش ۱۱