غزل ۳۷۵ - تا با کمان ابرو بنشست در کمینم

تا با کمان ابرو بنشست در کمینم
در خون خویش بنشاند از تیر دلنشینم ۱

هم طره‌اش بهم زد طومار صبر و تابم
هم غمزه‌اش ز جا کند بنیاد عقل و دینم ۲

گاهی به دل کند جا، گاهی به دیده ما را
یک جا نمی‌نشیند شاه حشم نشینم ۳

هر گوشه اهل رازی دارد بدو نیازی
در راه عشق بازی تنها نه من چنینم ۴

تو خرمن جمالی، من خوشه‌چین مسکین
تو خواجه بزرگی، من بنده کمینم ۵

تو پادشاه حسنی، من دادخواه عشقم
تو فتنهٔ زمانی، من شورش زمینم ۶

خاری که از تو آید بهتر ز تو ستانم
بویی که از تو باشد خوش تر ز یاسمینم ۷

دست از تو بر ندارم گر می‌کشی به دارم
مهر از تو برنگیرم گر می‌کشی به کینم ۸

روزی اگر ببینم خود را بر آستانت
دیگر کسی نبیند جان را در آستینم ۹

آن دم که بر لب آید جانم ز زهر هجران
از لعل نوشخندت مشتاق انگبینم ۱۰

بر آسمان خوبی دارم مهی فروغی
کز سجده زمینش مهری است بر جبینم ۱۱