غزل ۴۸۹ - چنین نگار ندیدم به هیچ ایوانی

چنین نگار ندیدم به هیچ ایوانی
چنین بهار نیاید به هیچ بستانی ۱

شکست و بست، دل و دست شه سواران را
چنین سوار نیاید به هیچ میدانی ۲

هنوز بر سر من زین شراب مستی‌هاست
چنین قدح نکشیدم به هیچ دورانی ۳

متاع مهر و وفا را نمی‌خرند به هیچ
چنین متاع ندیدم به هیچ دکانی ۴

دل شکستهٔ ما را نمی‌توان بستن
مگر به تار سر زلف عنبرافشانی ۵

چگونه جمع کنم این دل پریشان را
گرم مدد نکند طرهٔ پریشانی ۶

کنون به چارهٔ رنجور خویش کوشش کن
نه آن زمان که بکوشی و چاره نتوانی ۷

به ابروان ز تکبر هزار چنین زده‌ای
مگر که حاجب قصر جلال خاقانی ۸

ستوده ناصردین شه نصیر دولت و دین
که چشم چرخ شبیهش ندیده سلطانی ۹

قدر ورای هوایش نخوانده طوماری
قضا خلاف رضایش نداده فرمانی ۱۰

فروغی از نظر پادشاه روی زمین
بر آسمان سخن آفتاب تابانی ۱۱