غزل ۵۱۱ - گر به دنبال دل آن زلف رود هیچ مگوی

گر به دنبال دل آن زلف رود هیچ مگوی
که به چوگان نتوان گفت مرو در پی گوی ۱

گر ز بیخم بکند، دل نکنم زان خم زلف
ور به خونم بکشد، پا نکشم زان سر کوی ۲

دل به سختی نتوان کند از آن زلف بلند
دیده هرگز نتوان دوخت از آن روی نکوی ۳

یا به تیغ کج او گردن تسلیم بنه
یا ز خاک در او پای بکش، دست بشوی ۴

غنچه گو با دهنش لاف مزن، هیچ مخند
لاله گو با رخ او ناز مکن هیچ مروی ۵

نوبهار آمد و تعجیل به رفتن دارد
کو مجالی که بریزند می از خم به سبوی ۶

بامدادان همه کس راز مرا می‌بیند
بس که شب می‌رودم خون دل از دیده به روی ۷

دانهٔ اشک بده درگران مایه بگیر
غوطه در بحر بزن گوهر گم گشته بجوی ۸

آن چنان دست جنون گشت گریبان گیرم
که گرفتم همه جا دامن آن سلسله موی ۹

راستی گر بچمد سرو فروغی به چمن
باغبان سرو سهی را بکند از لب جوی ۱۰