غزل ۲۹ - نه به ز شیوهٔ مستان طریق ورائی هست

نه به ز شیوهٔ مستان طریق ورائی هست
نه به ز کوی مغان گوشه‌ای و جائی هست ۱

دلم به میکده زان میکشد که رندان را
کدورتی نه و با یکدیگر صفائی هست ۲

ز کنج صومعه از بهر آن گریزانم
که در حوالی آن بوریا ریائی هست ۳

گرت به دیر مغان ره دهند از آن مگذر
قدم بنه که در آن کوچه آشنائی هست ۴

فراغ از دل درویش جو که مستغنی است
ز هرکجا که امیری و پادشاهی هست ۵

به عیش کوش و مپندار همچو نااهلان
که عمر را عوض و وقت را قضائی هست ۶