غزل ۳۰ - دوشم غم تو ملک سویدا گرفته بود

دوشم غم تو ملک سویدا گرفته بود
دودم ز سینه راه ثریا گرفته بود ۱

جان را ز روی لعل تو در تنگ آمده
دل را ز شوق زلف تو سودا گرفته بود ۲

میدید شمع در من و میسوخت تا به روز
زآن آتشی که در من شیدا گرفته بود ۳

از دیده‌ام خیال تو محروم گشت باز
کاطراف خانه‌اش همه دریا گرفته بود ۴

میخواست خرمی که کند در دلم وطن
تا او رسید لشگر غم جا گرفته بود ۵

صبر از برم رمید و مرا بیقرار کرد
گوئی مگر که خاطرش از ما گرفته بود ۶

مسکین عبید را غم عشقت بکشت از آنک
او را غریب دیده و تنها گرفته بود ۷