هوش مصنوعی:
شاعر از درد فراق شکایت میکند و بیان میکند که حتی طبیب نیز نمیتواند مرهمی برای درد او باشد، چرا که او از سوختن در آتش فراق لذت میبرد.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عاطفی عمیق و درد فراق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک یا مناسب نباشد.
غزل ۴۱۲ - مکن ضایع طبیبا مرهم خویش
مکن ضایع طبیبا مرهم خویش
که خوش می سوزم از داغ فراقش
که خوش می سوزم از داغ فراقش
۳۹۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۱۱ - دل من رفت نتوان یافت بازش
گوهر بعدی:غزل ۴۱۳ - رفت دل نیست روشنم حالش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
