غزل ۵۰۵ - گر خود سخن ززهره و از ما بشنوم

گر خود سخن ززهره و از ما بشنوم
نبود چنان کزان بت دلخواه بشنوم

بیخوابیم بکشت و ه از من که هرشبی
بنشینم و فسانهٔ آن ماه بشنوم

آواز ارغنون ندهد ذوقم آنچنان
کاوازپای اسب و تو ناگاه بشنوم

دل پاره‌های خون فگند همچو برگ گل
چون بوی تو زباد سحرگاه بشنوم

خود را کنم سپند و نخواهم ترا گزند
از عاشقان چو پردر تو آه بشنوم