غزل ۵۷ - مسلمانان مسلمانان چه باید گفت یاری را

مُسلمانان مُسلمانان چه باید گفت یاری را
که صد فردوس می‌سازد، جَمالَش نیم خاری را ۱

مَکان‌ها بی‌مَکان گردد، زمین‌ها جُمله کان گردد
چو عشقِ او دَهَد تَشریفْ یک لحظه دیاری را ۲

خداوندا زِهی نوری، لَطافَت بَخشِ هر حوری
که آب زندگی سازد زِ رویِ لُطفْ ناری را ۳

چو لُطفَش را بِیَفشارَد، هزاران نوبَهار آرَد
چه نُقصان گَر زِ غیرت او، زَنَد بَرهَم بهاری را ۴

جَمالَش آفتاب آمد، جهانْ او را نِقاب آمد
وَلیکِن نَقْش کِی بیند، به جُز نَقش و نِگاری را ۵

جَمالِ گُل گُواه آمد، که بَخشش‌ها زِ شاه آمد
اگر چه گُل بِنَشْناسَد، هوایِ سازْواری را ۶

اگر گُل را خَبَر بودی، همیشه سُرخ و تَر بودی
اَزیرا آفَتی نایَد، حَیاتِ هوشیاری را ۷

به دست آور نِگاری تو، کَزین دست است کارِ تو
چرا باید سِپُردن جانْ نِگاری جانْ سِپاری را ۸

زِ شَمسُ الدّینِ تبریزی، مَنَم قاصِد به خونْ ریزی
که عشقی هست در دستم، که ماند ذواَلْفَقاری را ۹