شماره ۲۹۹ - آبم ببرد بخت، بس ای خفته بخت بخ

آبم ببرد بخت، بس ای خفته بخت بخ
نانم نداد چرخ، زهی سفله چرخ زه ۱

در خواب رفته بختم و بیدار مانده چشم
لا الطرف لی ینام ولاالجد ینتبه ۲

چون ماه چار هفته شد ستم به هفت حال
حالی چنان که لیس علی‌الخلق یشتبه ۳

دل چون قلم در آتش و تن کاغذ اندر آب
فالنار احرقته و الماء حل به ۴

ایام دمنه طبع و مرا طالع است اسد
من پای در گل از غم و حسرت چو شتربه ۵

از کیسهٔ کسان منم آزاد دل که آز
آزاد را چو کیسه گلو درکشد بزه ۶

خشنودم از خدای بدین نیتی که هست
از صد هزار گنج روان گنج فقر به ۷

چون جان صبر در تن همت نماند نیست
گو قالب نیاز ممان هرگز و مزه ۸

دولت به من نمی‌دهد از گوسفند چرخ
از بهر درد دنبه و بهر چراغ په ۹

الحق غریب عهدم و از قائلان فزون
هرچند کاهل عهد کهان را کنند مه ۱۰

بیمار جان رمیده برون آمدم ز ری
شاخ حیات سوخته و برگ راه نه ۱۱

شب تا به چاشت راه روم پس به گرمگاه
بر هر در دهی طلبم منزل نزه ۱۲

بیماری گران و به شب راندن سبک
روز آب چون به من نرسد زان خران ده ۱۳

از بیم تیغ خور سفرم هست بعد از آنک
روز افکند کلاه و زند شب قبا زره ۱۴

بر ره چو اسب سایه کند گویدم غلام
کاین سایه فرش توست فرود آی و سربنه ۱۵

از تب چو تار موی مرا رشتهٔ حیات
و آن موی همچو رشتهٔ تب‌بر به صد گره ۱۶

غایب شد از نتیجهٔ جانم میان راه
یک عیبه نظم و نثر که از صد خزینه به ۱۷

یارب چو فضل کردی و جان باز دادیم
رحمی بکن نتیجهٔ جان نیز باز ده ۱۸