غزل ۱۰۸۱ - ای صبا حالی ز خد و خال شمس الدین بیار

ای صَبا حالی زِ خَدّ و خالِ شَمسُ الدّین بیار
عَنْبَر و مُشکِ خُتَن، از چین به قُسْطَنْطین بیار ۱

گَر سَلامی از لَبِ شیرینِ او داری، بِگو
وَرْ پیامی از دلِ سنگینِ او داری، بیار ۲

سَر چه باشد تا فِدایِ پایِ شَمسُ الدّین کُنم؟
نامِ شَمسُ الدّین بِگو، تا جان کُنم بر او نِثار ۳

خِلْعَتِ خَیْرُ لِباس از عشقِ او دارد دِلَم
حُسنِ شَمسُ الدّین دِثار و عشقِ شَمسُ الدّین شِعار ۴

ما به بویِ شَمسِ دین سَرخوش شُدیم و می‌رَویم
ما زِ جامِ شَمسِ دینْ مَستیم، ساقی میْ مَیار ۵

ما دِماغ از بویِ شَمسُ الدّین مُعَطَّر کرده‌ایم
فارِغیم از بویِ عود و عَنْبَر و مُشکِ تَتار ۶

شَمسِ دین بر دلْ مُقیم و شَمسِ دینْ بر جانْ کَریم
شَمسِ دینْ دُرِّ یَتیم و شَمسِ دینْ نَقْدِ عِیار ۷

من نه تنها می‌سُرایم شَمسِ دین و شَمسِ دین
می‌سُرایَد عَنْدَلیب از باغ و کَبْکْ از کوهْسار ۸

حُسنِ حورانْ شَمسِ دین و باغِ رِضوانْ شَمسِ دین
عینِ انسانْ شَمسِ دین و شَمسِ دینْ فَخْرِ کِبار ۹

روزِ روشنْ شَمسِ دین و چَرخِ گَردانْ شَمسِ دین
گوهرِ کانْ شَمسِ دین و شَمسِ دینْ لَیْل و نَهار ۱۰

شَمسِ دین جامِ جَم است و شَمسِ دینْ بَحرِ عَظیم
شَمسِ دین عیسی دَم است و شَمسِ دینْ یوسُف‌عِذار ۱۱

از خدا خواهم زِ جانْ خوش دولتی با او نَهان
جانِ ما اَنْدَر میان و شَمسِ دینْ اَنْدَر کِنار ۱۲

شَمسِ دین خوش‌تَر زِ جان و شَمسِ دینْ شِکَّرسِتان
شَمسِ دینْ سَروِ رَوان و شَمسِ دینْ باغ و بهار ۱۳

شَمسِ دینْ نُقل و شراب و شَمسِ دینْ چَنگ و رَباب
شَمسِ دینْ خَمْر و خُمار و شَمسِ دینْ هم نور و نار ۱۴

نی خُماری کَزْ وِیْ آید اَنْدُه و حُزْن و نَدَم
آن خُمارِ شَمسِ دینْ کَزْ وِیْ فَزایَد اِفْتِخار ۱۵

ای دلیلِ بی‌دلان و ای رَسولِ عاشقان
شَمسِ تبریزی بیا، زِنهار دست از ما مَدار ۱۶