غزل ۳۱۵ - ندادم دل بعشق و جان روان شد

ندادم دل بعشق و جان روان شد
دریغا حاصل عمرم زیان شد ۱

بتن تا میرسیدم جان شد از دست
بجان تا میرسیدم از جهان شد ۲

نفس تا میزدم می شد بغفلت
مکان تا گرم میکردم زمان شد ۳

مرا در خواب کرد انفاس و بگذشت
ز خود غافل شدم تا کاروان شد ۴

شدم تا بر خدا بندم هوا برد
چنین میخواستم دل را چنان شد ۵

همه عمرم درین اندیشه بگذشت
که عمرم صرف باطل شد همانشد ۶

بغفلت رفت عمر و فکر غفلت
ندانستم چه سان آمد چه سان شد ۷

اگرچه فکر غفلت هوشیاری است
ولی راضی بآن کی میتوان شد ۸

نبردم بهرهٔ از عمر صد حیف
که جان فیض بیجان از جهانشد ۹

خوش آنکو گشت دلدارش دلارام
غم جانانش جان افزای جان شد ۱۰