غزل ۴۰۷ - دلم از کشمکش خوف و رجا بسکه طپید

دلم از کشمکش خوف و رجا بسکه طپید
همگی خون شد واز رهگذر دیده چکید ۱

مالک‌الملک بزنجیر مشیت بسته است
تا نخواهد سر موئی نتواند جنبید ۲

خواهشش داد مرا خواهش هر نیک و بدی
تا که دل کرد برغبت گنه و می‌لرزید ۳

چو کنم گر ننهم سر به قضا و برضا
سخطم را نبود عائدهٔ غیر مزید ۴

هر بدی سر زند از من همه از من باشد
لیس ربی و له الحمد بظلام عبید ۵

بار الها قدم دل بره راست بدار
تا بهر گام مر او را رسد از قرب نوید ۶

پیش از آنی که کند طایر جانم پرواز
گر بقربم بنوازی نبود از تو بعید ۷

نا امیدم مکن از دولت وصلت ای دوست
که ز تو غیر تو دانی که ندارم امید ۸

فیض را از می وصلت قدحی ده سرشار
تا که در مستی عشق تو بماند جاوید ۹