غزل ۴۸۸ - بتی از دور اگر بینی مرو پیش

بتی از دور اگر بینی مرو پیش
که من دیدم سزای خویش از خویش ۱

بکوی دلبری افتد گذارت
بهر دو دست گیر ای دل سر خویش ۲

در آن کو صد بلا می‌آید از پس
در آن کو صد خطر میخیزد از پیش ۳

شود تن زار و جان مأوای انوار
جگر از غصه خون دل از جفا ریش ۴

گهی از غمزهٔ بر دل خورد نیر
گه از مژگانی آید بر جگر نیش ۵

گه از زلفی بجان آید کمندی
گه از گیسوئی افتد دل بتشویش ۶

چها از عشق اینان من کشیدم
هنوزم تا چه آید بعد ازین پیش ۷

طبیبانرا ز غم دل خون شود خون
اگر دستی نهندم بر دل ریش ۸

برسوائی کشد آخر مرا کار
ندارم طاقت کتمان ازین پیش ۹

مگر عشق خدائی گیردم دست
که سازم عاشقی را مذهب و کیش ۱۰

رساند تا مرا آخر بجائی
که نبود حد انسانی ازین بیش ۱۱

خدایا فیض را عشق رسائی
کرم کن از محبت خانهٔ خویش ۱۲