غزل ۶۲۳ - چون غمی زور آورد خود را بصحرا میکشم

چون غمی زور آورد خود را بصحرا میکشم
ناله را سر میدهم از دیده دریا میکشم ۱

راز در دل بیش از این نتوان نهفتن چند و چند
بر سر هر چارسو بانگ علالا میکشم ۲

نی غلط کی میتوان گفتن بهر کس راز دل
همدمی هر جا بیابم ناله آنجا میکشم ۳

هر کجا گردد دو چارم بیسراپا آگهی
بی سراپا در رهش سر می‌نهم وامیکشم ۴

روز بذل وصل جان افزای خود گر سرکشید
من بگرد کوی او از ضعف تن پا میکشم ۵

سر خوشم از نشاه صهبای جام معرفت
چون نیابم محرمی این باده تنها میکشم ۶

آگهی باید ز سر جان و آنگه رنج تن
گر نباشم آگه از خود رنج بیجا میکشم ۷

گاه در چشمم درآید گاه در دل جا کند
از جمالش گاه ساغر گاه مینا میکشم ۸

از برای آنکه در عقبا بیابم راحتی
رنج گوناگون بسی در دار دنیا میکشم ۹

سر بسر صحرا ز دود آه من شد کوه کوه
تا نسوزد شهر آهم را بصحرا میکشم ۱۰

درد روزم را بشب می‌افکنم ز آشفتگی
کار دی را از پریشانی بفردا میکشم ۱۱

هر جمیلی از جمالش بادهٔ دارد دگر
بادهای گونه‌گون زان حسن یکتا میکشم ۱۲

دیده‌ام جامست و بت مینا و حسن دوست می
بادهٔ توحید حق زین جام و مینا میکشم ۱۳

آن صهیبی کو کند پرهیز از صهبائیم
آن صهیبم من که با پرهیز صهبا میکشم ۱۴

فیض میخواهد که سرّ خویش را پنهان کند
من ز نظمش اندک اندک رازها وامیکشم ۱۵