غزل ۶۴۷ - باده بیار ساقیا تا که بمی وضو کنم

باده بیار ساقیا تا که بمی وضو کنم
مست خدا شوم نخست پس بنماز رو کنم ۱

کوزه‌گران چو عاقبت از سر من سبو کنند
بهر شراب عشق حق خود سر خود سبو کنم ۲

بوئی از آنشراب اگر وقت نماز بشنوم
رو چو بقبله آورم عطر بهشت بو کنم ۳

چیست بهشت و عطر آن بوی خدا رسد از آن
مست خدای چون شوم کار خدا نکو کنم ۴

گر نرسد بجام دست یا بسبو رسد شکست
باده زخم بدم کشم در دهن و گلو کنم ۵

باده بود چو جان مرا گر نرسد روان مرا
غوطه زنم درون خم تن بروان فرو کنم ۶

سر چو ز می تهی شود نیست به جز کدوی خشک
من بیکی کدوی می چارهٔ این کدو کنم ۷

گر نکشم شراب او پس بچه خوشدلی زیم
گر نکنم حدیث او پس بچه گفتگو کنم ۸

کفتر مست او منم بر سر دست او منم
زان بنشاط بیخودی بقر بقو بقو کنم ۹

در ازلم شراب داد جام الست ناب داد
باز کشم از آن شراب مستی کهنه نو کنم ۱۰

گر ز طبیب عاشقان مرهم لطفی آیدم
زخم هزار ساله را در نفسی رفو کنم ۱۱

سر نکشم ز همرهان پا بکشم ز گمرهان
پشت کنم بدشمنان جانب دوست رو کنم ۱۲

چند بهر جهه دوم سخره این و آن شوم
سوی حبیب خود روم روی بروی او کنم ۱۳

بس که مرا ز خویش راند بس که بسینه ریش ماند
فیض بیاز قهر او روی بلطف او کنم ۱۴