غزل ۳۶ - هرکه از خود خبری دارد، ازو بی‌خبر است

هرکه از خود خبری دارد، ازو بی‌خبر است
عشق جایی نبرد، پی که ز هستی اثر است ۱

مرد هشیار منم، کم خبر از عالم نیست
وین کسی داند، کز عالم ما با خبر است ۲

بر سر کوی محبت، نتوان پای نهاد
که در آن کوی، هر آنجا که نهی پای، سراست ۳

جان درین منزل خونخوار، ندارد خطری
هر که او غم جان است، به جان در خطر است ۴

جان من، همنفس باد سحر خواهد بود
تا ز بویت نفسی در تن باد سحر است ۵

مردم چشم من از با تو نظر باخت، چه شد
عشق بازی، صفت مردم صاحب نظر است ۶

خاک بادا! سر من، گر سر افسر، دارم
تا به خاک کف پای تو سرم، تا جور است ۷

آخر آن خار که بر رهگذرت نپسندم
بر دل من چه پسندی، که تو را رهگذرست؟ ۸

زاهدان! باز به قلاشی و رندی مکنید
عیب سلمان، که خود او را به جهان، این هنر است ۹