غزل ۱۰۷ - سر، در رهش، نهادم و کاری به سر، نرفت

سر، در رهش، نهادم و کاری به سر، نرفت
با او به هیچ حیله مرا دست، در نرفت ۱

پایم ز دست رفت و نیامد رهم، به سر
در راه او برفت سرم، پا اگر نرفت ۲

بیچاره را چو در طلبش، پای، سست گشت
برخاست تا به سر، برود هم به سر نرفت ۳

مسکین دلم، به کوی تو رفت و مقیم شد
دیگر از آن مقام به جایی دگر نرفت ۴

گفتم منش، که از سر آن زلف، در گذر
ز آنجا که بود یک سر مو، پیشتر نرفت ۵

دل تا درآورد، ز درش، با وصال دوست
از هر دری، درآمد و کاری بدر نرفت ۶

پروردمت به خون جگر، سالها چو مشک
وانگه چه خون که از تو مرا در جگر نرفت ۷

از آنچه رفت بر سر ما، از هوای دوست
بر شمع، شمه‌ای ز هوای سحر، نرفت ۸

نگرفت در تو قصه سلمان و شب نبود
کاتش ز سوز او به سر شمع، در نرفت ۹