غزل ۱۰۶ - سلطان عشق، ملک دل و دین، فرو گرفت

سلطان عشق، ملک دل و دین، فرو گرفت
او حاکم است، نیست کسی را بر او، گرفت ۱

ملک مزلزل دل دیوانگان عشق
آخر قرار بر مه زنجیر مو گرفت ۲

ای گل به نازکی بنشین، بر سریر حسن
کز حسن طلعت تو، جهان رنگ و بو گرفت ۳

دلها هر آنچه یافت، به یک بار جمع کرد
شهباز ما چو باز، پی جست و جو گرفت ۴

خار درشت خوی، بسی تیغ زد، ولی
عالم بحسن خلق، گل تازه‌رو، گرفت ۵

مطرب بساز پرده، که خون مخالفان
ساقی دور، در قدح و در سبو گرفت ۶

گر سرو، پیش قد تو زد، لاف همسری
آن راچمن، حدیث چنار و کدو گرفت ۷

بختم ز خواب دیده، به روی تو باز کرد
آن فال را زمانه، به غایت، نکو گرفت ۸

سلمان غبار خاک رهش، داری آرزو
مقبل کسی که دامن این آرزو گرفت ۹