غزل ۱۲۱ - روی تو آب چشمه خورشید می‌برد

روی تو آب چشمه خورشید می‌برد
لعلت به خنده پرده یاقوت می‌درد ۱

گر بنگرد عروس جمالت در آینه
خودبین شود هر آینه، آن به که ننگرد ۲

گر لاله با عذار تو شوخی کند و را
معذور دار! کز سبکی باد می‌برد ۳

چون مجمر از درون نفس گرم می‌زنم
بر بوی آنکه لطف تو دامن بگسترد ۴

بگریست زار مردم چشم من از غمش
لیکن چه سود؟ که غم مردم نمی‌خورد ۵

دین می‌کنم فدای سر زلف کافرت
گر زلف کافر تو بدین سر در آورد ۶

گفتم: به خون دل به کف آرم وصال تو
بسیار ازین بگفتم و او دم نمی‌خورد ۷

سلمان تواند از سر دنیا و آخرت
بگذشت، لیکن از سر کوی تو نگذرد ۸