غزل ۱۷۶ - جان چو بشنید که آن جان جهان باز آمد

جان چو بشنید که آن جان جهان باز آمد
از سر راه عدم رقص کنان باز آمد ۱

ای دل رفته ز پیش من و آزرده به جان
لطف کن با من و باز آی که جان باز آمد ۲

صبح اقبال من از کوه امل سر بر زد
بخت بیدار من از خواب گران باز آمد ۳

رفت و می‌گفت که ‌آیم ز درت روزی باد
هر چه او گفت ازین باب بدان باز آمد ۴

بس که چشمم چو صراحی ز غمش خون بگریست
تا به کامم چو قدح خنده زنان باز آمد ۵

عمر ماضی چو خبر یافت به استقبالش
حالی از راه بپیچید عنان باز آمد ۶

در پی او دل سرگشته نایافته کام
رفت و گردید همه کون و مکان باز آمد ۷

چه طپی ای تن خشکیده چو ماهی در خشک!
جان بپرور که به جوی آب روان باز آمد ۸

جان بر افشان به هوایش چو نسیم ای سلمان!
که بهار تو علیرغم خزان باز آمد ۹